Site menu:



hodowle -> opis rasy Devon Rex

Koty Devon Rex

Nazywany chochlikiem, skrzatem, kosmitą E.T., ondulowanym nietoperzem jest bez wątpienia najbardziej uroczym dowodem na nieograniczone poczucie humoru Matki Natury. Budzi skrajne uczucia, ale ci, których raz urzekło jego oryginalne piękno już na zawsze pozostają mu wierni twierdząc, że to kot, który uzależnia.

Historia rasy
Choć pojawiały się co najmniej od czasów wiktoriańskich, pierwsze próby hodowli kędzierzawych kotów pochodzą dopiero z końca lat trzydziestych ubiegłego stulecia, z Niemiec. Zawdzięczamy je pewnej mieszkance Saksonii, genetykowi - pani Scheuer-Karpin, która w przeddzień II Wojny Światowej otrzymała w podarunku dziwną kotkę o miękkich, kręconych włosach. Rozpoczęty przez nią i, co najważniejsze, udany eksperyment utrwalenia niecodziennej cechy znalazł swój epilog we Francji, po zawierusze wojennej, za przyczyną profesora Étienne Letard. Ów nobliwy jegomość dochował się podobno całego miotu ondulowanych kociąt, jednakże jego sukces hodowlany przyćmiły wkrótce całkiem nowe okoliczności...
Otóż w 1950 roku, w Kornwalii (Wielka Brytania) w miocie domowej kotki należącej do pani Niny Ennismore pojawił się kremowy kocurek o delikatnym, poskręcanym futerku. Niezwykły kot otrzymał imię Kallibunker i stał się protoplastą nowej rasy, której pani Nina, hodowca królików rasy rex, nadała to samo dźwięcznie brzmiące miano.
Dziesięć lat później, w hrabstwie Devonshire przyszedł na świat kolejny kędzierzawy kocurek, o ubarwieniu czarnym dymnym, którego nazwano Kirlee (Kręcony).
Wiedzione ogromnymi nadziejami hodowlanymi właścicielka Kirlee - pani Beryl Cox i córki Kallibunkera – pani Stirling-Webb zaplanowały mariaż kotów obu niespokrewnionych linii, ale jego efekt był raczej mizerny - powołany do życia miot charakteryzował się pięknym, aczkolwiek zupełnie prostym włosem.
Powtarzane parokrotnie nieudane doświadczenie - dowód na odmienność genetyczną rex’ów kornwalijskich i devońskich zadecydowało, że drogi kotów tych ras pobiegły w zupełnie różnych kierunkach. Dzięki kryciom wsobnym a także rozszerzeniu puli genetycznej krzyżówkami z kotami burmańskimi, bombajskimi i brytyjskimi Devon Rex'y zyskały swój własny, osobliwy wizerunek i już w 1967 zostały uznane za rasę przez brytyjski GCCF (Governing Council of the Cat Fancy).

Charakter
Devony to koty wyjątkowe nie tylko z powodu swojej oryginalnej urody, ale również wspaniałego charakteru. Są niezwykle przyjaźnie nastawione do świata. Bez problemów tolerują zarówno inne koty jak też psy, ale zawsze i zdecydowanie najbliższy ich sercu jest człowiek. Rozważając więc nabycie kota tej rasy musimy mieć świadomość tego, że od kiedy w naszym życiu zagości devon, już nigdy nie zdarzy nam się poczuć samotnym. Devony bowiem są nadzwyczaj uczuciowe i silnie przywiązują się do swoich opiekunów, a wachlarz sposobów okazywania przez nie odczuwanych pozytywnych stanów emocjonalnych jest wyjątkowo bogaty - rozmawiają, mruczą jak małe traktory, przesiadują na ludzkich kolanach lub ramionach, owijają wokół szyi jak korale, a swoją radość wyrażają na psi sposób, tj. machaniem ogona. Są kotami rodzinnymi i chociaż zdarza im się preferować jednego z opiekunów, pozostałym nigdy nie okazują lekceważenia, czy też braku zainteresowania. Zwinne, szybkie, skoczne, wszędobylskie, zawsze skore do zabawy, figlów i żartów nieustannie zadziwiają swoją fantazją i pomysłowością. Szybko i chętnie uczą się różnych sztuczek, jak na przykład aportowania drobnych przedmiotów. Ich temperament plasuje się pomiędzy żywym a umiarkowanym. Pozornie kruche i delikatne w rzeczywistości są silne i dzielne, i nie dadzą sobie zrobić krzywdy, dlatego świetnie nadają się na towarzyszy zabaw dla dzieci, wśród których nie grozi im nuda czy brak zainteresowania.

Zabiegi pielęgnacyjne
Devony nie należą do szczególnie wymagających podopiecznych. Ich prawie nie liniejące futro łatwo utrzymać w dobrej kondycji, przecierając je raz na pewien czas jedwabną szmatką. W zależności od potrzeb, wskazana jest również kąpiel w specjalnie przeznaczonych do tego, wysokiej jakości szamponach. Duże uszy wymagają regularnego czyszczenia, a pozbawione rzęs oczy - przemywania ciepłą, przegotowaną wodą lub gotowymi preparatami dostępnymi w aptekach lub lecznicach weterynaryjnych.

Portret rasy>
Budowa ciała: waga od 2,5 do 4 kg, tułów średnich rozmiarów, wydłużony, muskularny. Mocnej budowy kościec, dobrze rozwinięta klatka piersiowa, wysmukła szyja. Kończyny dość długie, przednie lekko wygięte. Małe, owalne stopy. Długi, zwężający się ku końcowi ogon. Głowa wyraźnie szersza niż dłuższa, w kształcie trójkąta o bardzo szerokiej podstawie, z silnie wystającymi kośćmi policzkowymi, wyraźnie zarysowanym podbródku i krótkiej kufie. Lekko zaokrąglone czoło. Ogromne, szerokie u podstawy, bardzo nisko osadzone i zaokrąglone na końcach uszy. Nos krótki z wyraźnie zaznaczonym przejściem u nasady. Oczy duże, w kształcie migdałów, osadzone w znacznej odległości od siebie, lekko skośnie. Wibrysy i brwi pokręcone, krótkie lub średniej długości.
Ubarwienie: dopuszczalne wszystkie kolory. Oczy współgrające z umaszczeniem.
Typ sier¶ci: futro bardzo krótkie, miękkie, faliste, o fakturze atłasu, nieliczne włosy ościste. Szata kociąt jest mniej obfita, niż osobników dorosłych; u młodzieży zdarzające się przełysienia nie są wadą.