Site menu:



hodowle -> opis rasy Syberyjczyk

Koty Syberyjskie

Oto jeden z przedstawicieli najinteligentniejszego gatunku ziemskiego. Zupełnie naturalna rasa pochodząca z dalekiej Syberii słynącej z bardzo mrożnej zimy i trudnych warunków.

Ze względu na specyfikę tamtych rejonów - człowiek nie miał praktycznie żadnego udziału w tworzeniu tej rasy - powstała w sposób zgodny z naturą, bez ludzkiej ingerencji. Dopiero kilkanaście lat temu rozpoczęto jakikolwiek program hodowlany, a zaledwie w roku 1998 rasa ta została zarejestrowana oficjalnie przez FiFe.

Dzieki temu koty syberyjskie nadal cechują się zaletami swoich dzikich przodków - są odporne na choroby, inteligentne, łatwo przystosowujące się do nowych warunków - w tym też np. do ludzkich mieszkań.

Po przodkach odziedziczyły również zamiłowanie do wspinania się, najwyższe miejsca w mieszkaniu to ich ulubione miejsca obserwacyjne.

Kot syberyjski jest kotem półdługowłosym, muskularnym i silnym, średniej wielkości. Kocury zdecydowanie są większe od kotek. Kotki ważą 4 - 5 kg, waga kocurów dochodzi do 7 - 8 kg. zdażają się okazy ważące do 10 kg. Dojrzałość fizyczną osiąga w wieku 3-4 lat.

GŁOWA jest średniej wielkości, z wydatnymi policzkami i mocnymi kośćmi policzkowymi o zaokrąglonej linii podbródka. Mocne czoło lekko wypukłe, harmonizuje z kształtem głowy. NOS jest długi i lekko wypukły, ale bez zagłębienia u nasady.
OCZY są duże, lekko owalne, lekko skośnie ustawione i szeroko rozstawione. Barwa oczu powinna być jednolita i najczęściej bywa zielona lub bursztynowa. Bardziej ceniona jest barwa zielona.
USZY powinny być lekko pochylone ku przodowi, lekko wypukłe i szeroko rozstawione uszy są średniej wielkości. Wierzchołki uszu powinny być zaokrąglone i często zakończone są pędzelkami dłuższych włosów.
SZATA Kot syberyjski posiada futro typowe dla wszystkich kotów leśnych. Półdługie włosy okrywowe są mocne i delikatnie przylegają do ciała. Podszycie gęste i miękkie dodaje kotu puszystości i miękkości w dotyku. Takie futro umożliwia tym kotom przebywanie w zimnym, ostrym klimacie. Charakterystyczne dla tej rasy są puchate "portki" na tylnych łapkach, obfity "śliniak" na piersi i gęsto owłosiony długi ogon. Na karku i barkach futro futro może być trochę krótsze, ale na grzbiecie jest dłuższe i gęściejsze. Futro chroni je przed niekorzystnymi warunkami klimatycznymi. Zimą jest gęściejsze i dłuższe, latem staje się dużo krótsze.
OGON jest długi, zaokrąglony na końcu, w formie bogato owłosionej kity, nie linieje latem. Włosy na ogonie powinny układać się równomiernie w tak zwaną "szczotke do kurzu".
KOŃCZYNY Tułów jest wydłużony, a tylne kończyny nieco dłuższe od przednich. średniej długości, silne z dużymi łapami i charakterystycznymi kępkami włosów pomiędzy palcami, chroniące łapki przed śniegiem i wilgocią.

Kot syberyjski posiada umaszczenie w naturalnym ubarwieniu agouti (odmiana naturalnego dzikiego umaszczenia kotów, na każdym włosie występują obręcze i/lub cętki koloru) we wszystkich odmianach pręgowania, szylkretowe oraz kolorach czarnym, rudym, niebieskim, kremowym, srebrzystym, złotym, białym itp. Tak jak i inne koty leśne, spotyka się sybiraki z dużym udziałem koloru białego.

Niedopuszczalne są umaszczenia charakterystyczne dla kotów z oznaczeniami. Kotów syberyjskich, jako jednej z niewielu ras naturalnych, nie wolno krzyżować z żadną inną rasą.

Porównując sybiraki z innymi, podobnymi rasami, daje się zauważyć, że koty Maine Coon są bardziej zwarte i kanciaste, a koty Norweskie smuklejsze i dłuższe.